Αρχική Σελίδα / Πρόσωπα / Συνεντεύξεις / ΙΩΑΝΝΑ ΜΑΡΑΠΙΔΟΥ: Μια γυναίκα στο τιμόνι!
ΙΩΑΝΝΑ ΜΑΡΑΠΙΔΟΥ: Μια γυναίκα στο τιμόνι!

ΙΩΑΝΝΑ ΜΑΡΑΠΙΔΟΥ: Μια γυναίκα στο τιμόνι!

1 Αστέρι2 Αστέρια3 Αστέρια4 Αστέρια5 Αστέρια (1 αξιολογήσεις, μέσος όρος: 5,00 από 5)
Παρακαλώ περιμένετε ...

Μπορεί πλέον οι έννοιες γυναίκα και οδήγηση να είναι ταυτόσημες αλλά σε επαγγελματικό επίπεδο η οδήγηση παραμένει ανδροκρατούμενη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και το υπεραστικό ΚΤΕΛ της Καβάλας στο οποίο σήμερα υπάρχει μόνο μία γυναίκα οδηγός… η Ιωάννα Μαραπίδου. Από το 1999 που πρωτοκάθησε στο τιμόνι του λεωφορείου μέχρι και σήμερα, η Ιωάννα αποδεικνύει πως μια γυναίκα μπορεί να καταφέρει τα πάντα επαγγελματικά ενώ ταυτόχρονα ομορφαίνει την εικόνα ενός επαγγέλματος συνυφασμένου με το μούσι, το μουστάκι και την ελαφριά κοιλίτσα των περισσοτέρων ανδρών επαγγελματιών οδηγών.

Ως παιδί τι ονειρευόσουν να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Πάντα ονειρευόμουν να είμαι έξω, να μην χρειαστεί να δουλεύω κλεισμένη σε έναν χώρο. Βέβαια το τιμόνι το αγαπούσα από μικρή. Ας είναι καλά ο πατέρας μου, ο Γιάννης, που ήταν κι ο ίδιος οδηγός λεωφορείου και με έπαιρνε μαζί του πάρα πολύ συχνά, ειδικά στα μακρινά δρομολόγια. Από τότε φανταζόμουν τον εαυτό μου μέσα σε ένα λεωφορείο, αλλά όχι επαγγελματικά. Τότε δεν υπήρχαν ερεθίσματα. Δεν είχα δει ποτέ καμία γυναίκα να οδηγεί λεωφορείο.

Πότε αποφάσισες πως θα ασχοληθείς ως οδηγός επαγγελματικά;

Τελειώνοντας με τις σπουδές μου στη λογιστική και έχοντας κάνει διάφορες άλλες δουλειές, αποφάσισα να πάρω και το δίπλωμα για την ειδικότητα του εκπαιδευτή υποψηφίων οδηγών. Το 1999 έβγαλα και όλα τα επαγγελματικά διπλώματα και ξεκίνησα να ασχολούμαι σιγά σιγά με το αντικείμενο.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που οδήγησες;

Εννοείται… Ξεχνιέται; Βέβαια είχα μαζί τον πατέρα μου, τον «δάσκαλο» όπως τον αποκαλώ. Τον άνθρωπο που με εμπιστεύτηκε και μου είπε «θα σε βάλω να δουλέψεις στο λεωφορείο». Για εμένα ήταν μεγάλη πρόκληση όμως πίστεψα στον εαυτό μου και στις δυνατότητές μου και να που σήμερα οδηγώ λεωφορείο!

Ποιες ήταν οι αντιδράσεις των επιβατών τότε; Ένιωθες ένα είδος «αξιοθέατου»;

Εξαρχής μπήκα δυναμικά στο χώρο και δεν ένιωθα καθόλου ως «αξιοθέατο». Απλά προσπαθούσα να κάνω τη δουλειά μου. Δεν θα ξεχάσω βέβαια την αντίδραση ενός ηλικιωμένου που όταν συνειδητοποίησε πως είμαι η οδηγός μου είπε: «Κοριτσάκι μου δεν έχω πρόβλημα να οδηγήσεις, αλλά καλύτερα να πας όσο πιο… συντηρητικά μπορείς.

Οι άνδρες συνάδελφοί σου πώς σε αντιμετώπισαν όταν μπήκες στο χώρο;

Πολύ καλά. Με γνώριζαν κι από πριν, γνώριζαν τον μπαμπά μου.  Στην αρχή βέβαια υπήρχε μια αμφισβήτηση και δεν πίστευαν ότι θα τα καταφέρω. Πολλοί θεώρησαν πως θα αντέξω μόνο μερικές μέρες και μετά θα τα παρατήσω, Προφανώς είχαν άδικο.

Μετά από όλα αυτά τα χρόνια σε έχουν αποδεχθεί ως «ίση» στο επάγγελμα;

Πιστεύω πως ναι. Μπορεί να μην έχω τις ίδιες δυνατότητες από άποψη δύναμης, διότι εξυπακούεται ότι απαιτείται και δύναμη σε αυτή τη δουλειά, όμως στα υπόλοιπα θεωρώ ότι δεν υστερώ. Άλλωστε αν κάπου ζοριστώ, ζητάω τη βοήθειά τους και δεν έχω κανένα παράπονο… με στηρίζουν όλοι.

Ποιες δυσκολίες έχεις αντιμετωπίσει στο τιμόνι;

Πάρα πολλά μπορούν να σου συμβούν στο δρόμο. Έχεις βέβαια πολλά βοηθητικά συστήματα, αλλά θα πρέπει όλη την ώρα να είσαι σε εγρήγορση, να έχεις μάτια παντού και να ελέγχεις καθρέφτες, φώτα, φλας… Πάντως η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να σου τύχει ζημιά, να είσαι μακριά από την πόλη και να μην ξέρεις τι να κάνεις. Έχω μείνει από το πρωί μέχρι το βράδυ λόγω βλάβης στο δρόμο περιμένοντας τον μηχανικό.

Έχει έρθει στιγμή που έχεις φοβηθεί;

Το καλοκαίρι είναι πάντα πολύ δύσκολα, πρέπει να έχεις τα μάτια σου 14 με τα ενοικιαζόμενα οχήματα στους δρόμους, ειδικά με τα μηχανάκια. Κάτι πάντως που να με έχει τρομάξει ιδιαίτερα δεν έχει συμβεί.

Πώς αισθάνεσαι που τα έχεις καταφέρει σε έναν ξεκάθαρα ανδροκρατούμενο χώρο;

Όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτή τη δουλειά είπα στον εαυτό μου ότι δεν μου επιτρέπεται σε καμία περίπτωση να πω «δεν μπορώ». Δεν υπάρχει δεν μπορώ, όταν θες, όλα τα μπορείς και όλα γίνονται.

Οι γυναίκες τι σου λένε;

Με ρωτάνε πώς μπορώ να κάνω αυτή τη δουλειά, πόσο δύσκολη είναι… Δεν έχω ακούσει όμως καμία να μου πει «θέλω κι εγώ να κάνω αυτή τη δουλειά»!

Ευχαριστούμε πολύ Ιωάννα!

Σας ευχαριστώ κι εγώ για την κουβέντα και θα ήθελα να ευχηθώ να είμαστε όλοι ακόμη πιο προσεκτικοί όταν έχουμε το τιμόνι στα χέρια.

 

Από την έντυπη έκδοση του Free Press Magazine “Εντυπάκι”. Δείτε το τεύχος 37 πατώντας εδώ