Αρχική Σελίδα / Πρόσωπα / Συνεντεύξεις / ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΝΘ κ.κ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ: Διά την Αγίαν & Μεγάλην Παρασκευήν!
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΝΘ κ.κ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ: Διά την Αγίαν & Μεγάλην Παρασκευήν!

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΝΘ κ.κ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ: Διά την Αγίαν & Μεγάλην Παρασκευήν!

1 Αστέρι2 Αστέρια3 Αστέρια4 Αστέρια5 Αστέρια (Χωρίς αξιολογήσεις)
Παρακαλώ περιμένετε ...

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΩΝ, ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ & ΘΑΣΟΥ

κ.κ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ

ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ

Αγαπητοί Πατέρες και Αδελφοί,

«Τον δι’ ημάς σταυρωθέντα* δεύτε πάντες υμνή­σω­μεν.* αυτόν γαρ κατείδε Μαρία* επί του ξύλου και έλε­γεν.* ει και σταυ­­ρόν υπομένεις,* συ υπάρχεις ο Υι­ός και Θε­ός μου»[1].

Ρίγη ιεράς συγκινήσεως και αισθήματα πλήρη βα­θυτάτης ευγνωμοσύνης προς τον άγιο Τριαδικό Θεό μας συγκλονίζουν κάθε ανθρωπίνη ψυχή, καθώς ατενίζομε, όλοι, αυτόν που σταυρώθηκε για εμάς, και καθώς υμνούμε αυτόν πού όταν τον είδε, η Παναγία μητέρα του, η Υπεραγία Θεοτόκος, καρφωμένο επάνω στο ξύλο του Σταυρού ελεγε: «αν και υπομένεις τον Σταυρό σου, συ υπάρχεις και εἰσαι ο Υιός και Θεός μου».

Αυτή η μοναδική αλήθεια που συνετάραξε πριν από δύο χιλιετίες περίπου όλη την ανθρωπότητα, μεταφέρεται μέχρι και σήμερα στην ιστορία του κό­σμου. Και το μήνυμα αυτό μεταφέρεται με ένα τρόπο που εκφράζεται και διαλαλείται μέσα από τα χείλη εκατομμυρίων χριστιανών κάθε εποχής. Ὀντως το άπειρο έλεος και η χάρις τού Θεού επεσκέφθη τον πλη­γωμένο από την αμαρτία και τον θάνατο άνθρω­πο και τόν εκαθάρισε με το τίμιο και πανάγιο Αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, «το εκχυθέν» επί τού Σταυρού «υπέρ της του κόσμου ζωής και σω­τηρίας»[2].

Λέγει χαρακτηριστικά ο άγιος Ιωάννης ο Δαμα­σκη­νός: «Τον επήραν στεφανωμένο. Με τί; Με τα αγ­κάθια, δώρα των Ιουδαίων. ΄Επερίμενε να κάμη στα­φύ­λια, έκαμε όμως αγκάθια΄. Εδέχθη ραπίσματα, εμ­πτυ­σμούς, χτυπήματα, μαστιγώθηκε, χωρίς όμως να εντραπή για τίποτε. Στάσου μαζύ με τον Ησαΐα και βλέπε τον Θεό με τα μάτια εκείνου. Τί λέγει, λοι­πόν, εκείνος; ΄Κύριε, ποιος επίστευσε σε αυτά πού α­κού­σαμε; Τον είδαμε και δεν είχε μορφή, ούτε κάλλος. Το πρόσωπό του ήταν ασχημισμένο και δεν το έβλε­παν οι άνθρωποι΄. Δεν είχε ωραιότητα, ούτε ομορ­φιά, ο τεχνίτης όλης της ωραιότητος»»[3].

Και τονίζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Για μένα ο Χριστός έλαβε μορφή δούλου, και έπαθε όσα έ­παθε για μένα τον δούλο, τον εχθρό του, τον αχά­ρι­στο. Αλλά τόσο με αγάπησε, ώστε και τον εαυτό του να παραδώση στην κατάρα. Είναι δυνατόν να γίνη κάτι ισάξιο προς αυτό;… Ας μην αισχυνώμεθα, λοιπόν, για την άφατη αγάπη του Σταυρού. Αυτός δεν ησχύνθη να σταυρωθή για σένα, και σύ αισχύνε­σαι για τον Σταυρό του;»[4].

Αξίζει να σημειωθή ότι μέχρι σήμερα υπήρξαν και υπάρχουν κάποιοι που αμφισβητούν την θεότητα του Χριστού μας και προσβάλλουν βάναυσα την πί­στη εκατομμυρίων χριστιανών όλων των εποχών. Μειώ­νουν τηνν πνευματική και μεγαλειώδη θυσία του Θεανθρώπου Κυρίου επί του Σταυρού που σαν έργο της Θείας Οικονομίας για την σωτηρία όλων των ανθρώπων, όλων των εποχών, αγκαλιάζει τις πλη­γωμένες και τραυματισμένες ψυχές για να προσ­φέρη τον βάλσαμο και την θεραπεία. Προσπαθούν, ιδιαιτέρως αυτή την περίοδο, να προσφέρουν τις απόψεις τους και τις διδασκαλίες τους, όπως και τα ψεύδη τους, με οποιονδήποτε ανιστόρητο τρόπο και συκοφαντικό, αλλά μάταια. Αποκόπτουν την Σταυ­ρι­κή Θυσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού από το γεγονός της Αναστάσεώς του ἀπό τους νεκρούς. Αυ­τοί, οι κάποιοι, δυστυχώς, καλούν σε συγκεντρώσεις στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελληνορθοδόξου Πα­τρίδος μας, της Ελλάδος, να εορτάσουν μαζύ τους και άλλοι, τον θάνατο του Χριστού, με εορτές και χα­ρές, με πανηγύρια και γλέντια, με φαγητά και ψημένα κρέατα, σήμερα Μεγάλη Παρασκευή! Προς όλους αυτούς απαντά ο απόστολος των Εθνών άγιος Παύλος με την προς τους προγόνους μας, τους Φιλ­ιππησίους, επιστολή του, και δι’ αυτών προς όλους τους χριστιανούς: «Σάς το είπα πολλές φορές και τώ­ρα το επαναλαμβάνω κλαίγοντας, ότι πολλοί ζούν ως εχθροί του Σταυρού του Χριστού. Το τέλος τους θα είναι η καταστροφή, θεός τους είναι η κοιλιά τους και καυχώνται για πράγματα για τα οποία θα έπρε­πε να αισχύνωνται. Οι σκέψεις τους είναι προσκολ­λη­μένες στα επίγεια. Εμείς όμως, αντίθετα, είμεθα πολίτες του ουρανού, από όπου και αναμένομε να έλ­θη ο Σωτήρας μας, ο Κύριος ἡμών Ιησούς Χριστός. Αυ­τός θα μεταμορφώση το φθαρτό μα σώμα και θα το κάμη όμοιο με το ιδικό του ένδοξο σώμα με την δύναμη και την εξουσία που έχει, να υποτάξη στον εαυτό του τα πάντα»[5].

Γράφει και αλλού στην πρώτη προς Κορινθίους ε­πιστολή του: «Και εάν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, η πίστη σας είναι χωρίς περιεχόμενο. ζείτε ακόμη με­σα στις αμαρτίες σας… Εάν η χριστιανική ελπίδα μας περιορίζεται μόνον σε αυτήν την ζωή, τότε είμε­θα οι πιο αξιοθρήνητοι από όλους τους ανθρώ­πους»[6].

Για τα Άχραντα Πάθη του Χριστού μας, όλοι οι Προ­φήτες της Παλαιάς Διαθήκης προεφήτευσαν με τον φωτισμό τού Θεού, πολλούς αιώνες πριν από την έλευσή του στον κόσμο με ξεκάθαρη φωνή και ά­φθαστη θεολογική δεινότητα, αλλά και με απόλυτη ταύτιση των λόγων τους με την πραγματικότητα.-

Τον 10ο αιώνα π.Χ. είπε ο Προφήτης και Βασιληάς Δαβίδ: «Και μού έδωσαν χολή στο φαγητό μου, και όταν διψούσα με επότιζαν ξύδι»[7], και «εμοίρασαν τα ρούχα μου μεταξύ των και ἐριξαν κλήρο για την φο­ρεσιά μου»[8].

Τον 8ο αιώνα π.Χ. έγραψε ο προφήτης Αμώς: «Λέ­γει ο Κύριος ο Θεός.  Εκείνη την ημέρα θα κάνω να βασιλεύση ο ήλιος ημέρα μεσημέρι. Η γή θα σκο­τεινιάση ενώ θα είναι ημέρα φωτεινή»[9].

Τον 8ο αιώνα π.Χ. διεκήρυξε ο Προφήτης Ησαΐας: «Αυτός φορτώθηκε τις θλίψεις μας και υπέφερε τους πόνους τους ιδικούς μας. Εμείς ενομίζαμε ότι όλα όσα τον ευρήκαν ήταν τραύματα, πληγές και ταπεινώ­σεις από τον Θεό. Για αυτά όμως αιτία ήταν οι αμαρ­τίες μας που αυτός πληγώθηκε, και οι ανομίες μας που αυτός εξουθενώθηκε. Για χάρη της ιδικής μας σωτηρίας εκείνος τιμωρήθηκε και στις πληγές του ευ­ρήκαμε εμείς την γιατρειά. Όλοι εμείς πλανιώμα­σταν σαν πρόβατα. είχε πάρει ο καθένας μας τον ιδι­κό του δρόμο. Μα ο Κύριος έκαμε να πέση επάνω του η ανομία όλων μας»[10]. Και παρακάτω καταγράφει: «Βα­­σα­νιζόταν και όμως ταπεινά υπέμενε, χωρίς ο­ποιο­­δήποτε παράπονο. Σαν πρόβατο που το οδη­γούν στη σφαγή, καθώς το αρνί που στέκεται άφω­νο μπροστά σε αυτόν που το κουρεύει, ποτέ του δεν παραπονέθηκε. Έπαθε πολλά κακά, καταδικάσθηκε και ωδηγήθηκε μακρυά. Ποιός στην γενηά του ανά­με­σα σκέφτεται τί απέγινε; Τον εξαφάνισαν από τον κό­σμο των ζωντανών και για τις αμαρτίες μας χτυ­πήθηκε από τον θάνατο. Ἐφτιαξαν τον τάφο του ανάμεσα στους ασεβείς, το μνήμα του κοντά στους πα­ραπεταμένους. Και όμως, δεν είχε πράξει καμμία ανο­μία και οποιοσδήποτε δόλος δεν ευρέθη στο στο­μα του»[11]. Όλα αυτά, αγαπητοί μου, είναι τα πνευ­μα­­τικά προνόμια και τα χαρίσματα και τα δώρα του α­γίου Πνεύματος τα οποία μας εχαρίσθηκαν και μας εδόθησαν για την ζωή μας, για τον κόσμο μας, για την υπομονή μας, για την μετάνοιά μας, για την συγ­χώρησή μας, αλλά κυρίως και ουσιαστικώς για την διόρθωσή μας και για την ανθρωπιά μας.

Μεγάλο είναι το έλεος που μάς εχάρισε ο Θεός και που μάς προσέφερε με την μοναδική, αγιασμένη, πο­λύ­τιμη, αξέχαστη, συγκλονιστική και ζωντανή Σταυ­­­ρι­κή Θυσία του. Την εδώρησε σε εμάς τους ανα­ξίους και ευτελείς, σε εμάς τους ξεχασμένους μέσα στην καθημερινότητα και την συνήθεια της ζωής μας, μιάς ζωής από την οποία λείππουν, η αγάπη, η ει­ρήνη και η χαρά, θεία δώρα που ανέτειλαν από τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού μας.

Άς αναφωνήσωμε και άς συμψάλλωμε με τον άγιο Ρωμανό τον Μελωδό στο θαυμάσιο κοντάκιο που συνέθεσε για την ημέρα αυτή: «Υιέ της Παρθένου, Θεέ της Παρθένου και Δημιουργέ του κόσμου, ιδικό σου το πάθος και το βάθος της σοφίας. Σύ γνωρίζεις αυτό πού ήσουν και αυτό πού έγινες. Σύ το ηθέλη­σες να πάθης και καταδέχθηκες να έλθης να σώσης τους ανθρώπους. Σύ τα ιδικά μας κρίματα σαν αμνός εσήκωσες. Σύ τα εθανάτωσες αυτά με την σφαγή σου, Λυτρωτά, και όλους τους ηλευθέρωσες. Είσαι ο ίδιος και όταν πάσχεις και όταν δεν πάσχεις. Σύ είσαι που πεθαίνεις και σώζεις. Σύ ἐδωσες στην σεμνή το θάρρος να σου φωνάζη: Υιέ και Θεέ μου»[12].

Καλὸ και ευλογημένο Πάσχα!

Ευχέτης προς τον δι’ ημάς Σταυρωθέντα,

Παθόντα και Ταφέντα Κύριον

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

V Ο ΦΙΛΙΠΠΩΝ, ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ & ΘΑΣΟΥ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

[1] Αγίου Ρωμανοῦ του Μελῳδού, Προοίμιον Κοντακίου ΄Εις το πάθος του Κυρίου και εις τον θρή­νον της Θεοτόκου΄, του Όρθρου της Μ. Παρασκευής.-

[2] Πρβλ. Ευχὴ αγίας αναφοράς Θ. Λειτουργίας του Μ. Βασιλείου.-

[3] Αγ. Ιω. Δαμασκηνοῦ, Ομιλία εις την αγίαν Παρασκευήν, ΕΠΕ 9, 90-91, 7, 1-8 & Ἡσ. 5,2 & 53, 1-3. «Έλαβον αυτόν εστεφανωμένον. Τίσιν; Ακάνθας, τοις των Ιουδαίων δώροις. ΄Έμεινα τού ποιή­σαι σταφυλήν, εποίησε δε ακάνθας΄. Ερραπίσθη, ενεπτύσθη, ετυπτήθη, μάστιγας έλαβεν, αλλὰ μηδέν επαισχυνθείς. Στήθι μετά τού Ησαΐου και βλέπε Θεόν τοις εκείνου βλεφάροις. Τί ούν εκείνος φησί; ‘Κύριε, τίς επίστευσε τη ακοή ημῶν; Είδομεν αυτόν, και ουκ είχεν είδος ουδέ κάλλος, αλλά τα είδος αυτού άτιμον, εκλείπον παρά τους υιούς των ανθρώπων΄. Ουκ είχεν κάλλος, ουδέ είδος, ο παντός κάλλους τεχνίτης».-

[4] Αγ. Ιω. Χρυσοστόμου, Εις την προς Γαλάτας, ΕΠΕ 20, 400,32 & 402, 1-4 & 7-10. «Ότι ο Χρι­στός δι’ εμέ δούλου μορφήν ανέλαβε, και έπαθεν άπερ έπαθε, δι’ εμέ τον δοῦλον, τον εχθρόν, τον αγνώμονα. αλλ΄ ούτω με ηγάπησεν, ως και εαυτόν εκδούναι αρά. …Αυτός ουκ επῃσχύνθη σταυ­ρωθήναι δια σέ, και σύ επαισχύνῃ αυτού την άπειρον κηδεμονίαν;».-

[5] Φιλ. 3, 19-21. «Ούς πολλάκις έλεγον υμίν, νυν δε και κλαίων λέγω, τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού, ών το τέλος απώλεια, ών ο θεός η κοιλία και η δόξα εν τη αισχύνη αυτών, οι τα επίγεια φρονούντες! Ημών γαρ το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει, εξ ού και σωτήρα απεκδεχόμεθα Κύριον Ιησούν Χριστόν, ός μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως ημών εις το γενέσθαι αυτό σύμμορφον τω σώματι της δόξης αυτού κατά την ενέργειαν του δύνασθαι αυτόν και υποτάξαι αυτώ τα πάντα ».-

[6] Α΄ Κορ. 15, 17 & 19. «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ὑμών.

έτι εστέ εν ταίς αμαρτίαις υμών. … ει εν τη ζωή ταύτη ηλπικότες εμσέν εν Χριστώ μόνον, ελεεινότεροι πάντων ανθρώπων εσμέν».-

[7] Ψαλμ. 68, 22. «Και έδωκαν εις το βρώμα μου χολήν και εις την δίψαν μου επότισάν με όξος».-

[8] Ψαλμ. 21, 19. «Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον».-

[9] Αμώς, 8, 9. «Και έσται εν τή ημέρα εκείνη, λέγει Κύριος ο Θεός, και δύσεται ο ήλιος μεσημβρίας, και συσκοτάσει επί της γής εν ημέρα τὸ φώς».-

[10] Ησ. 53, 4-6. «Ούτος τας αμαρτίας ημών φέρει και περί ημών οδυνάται, και ημείς ελογισάμεθα αυτόν είναι εν πόνω και πληγή υπό Θεού και εν κακώσει. Αυτός δέ ετραυματίσθη δια τας αμαρ­τίας ημών και μεμαλάκισται δια τας ανομίας ημῶν. παιδεία ειρήνης ημών επ’ αυτόν. τώ μώλωπι αυτού ημείς ιάθημεν. πάντες ως πρόβατα επλανήθημεν. άνθρωπος τη οδώ αυτού επλανήθη. και Κύριος παρέδωκεν αυτὸν ταις αμαρτίαις ημών».-

[11] Ησ. 53, 7-9. «Και αυτός δια το κεκακώσθαι ουκ ανοίγει το στόμα αυτού. ως πρόβατον επί σφα­γήν ήχθη και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα. εν τη ταπεινώσει η κρίσις αυτού ήρθη. την δε γενεάν αυτού τίς διηγήσεται; Ότι αίρεται από της γης η ζωή αυτού, από των ανομιών του λαού μου ήχθη εις θάνατον. Και δώσω τους πονηρούς αντί της ταφης αυτού και τους πλουσίους αντί του θανάτου αυτού. ότι ανομίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτοῦ».-

[12] Αγίου Ρωμανού του Μελῳδού, ιζ΄ κοντάκιο ΄Εις το πάθος του Κυρίου και εις τον θρήνον της Θεο­τόκου΄. «Υιέ της παρθένου, Θεέ της παρθένου και του κόσμου ποιητά, σον το πάθος, σον το βάθος της σοφίας. σύ επίστασαι ό ής και ό ἐγένου. σύ παθείν θελήσας κατηξίωσας ελθείν ανθρώ­πους σώσαι. συ τας αμαρτίας ημών ήρας ως αμνός. συ ταύτας νεκρώσας τη σφαγή σου, ο σω­τήρ, έσωσας πάντας. συ εί εν τώ πάσχειν και εν τω μη πάσχειν. συ εί ο θνήσκων, σώζων. συ παρ­έσχες τη σεμνή παρρησίαν κράζειν σοι. ΄ο Υιός και Θεός μου΄».-