Αρχική Σελίδα / Πολιτισμός / ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Η κατά Θεόν ντροπή!
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Η κατά Θεόν ντροπή!

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Η κατά Θεόν ντροπή!

1 Αστέρι2 Αστέρια3 Αστέρια4 Αστέρια5 Αστέρια (Χωρίς αξιολογήσεις)
Παρακαλώ περιμένετε ...

Η ντροπή, η σεμνότητα, το φιλότιμο είναι κάποιες παρορμήσεις της ανθρώπινης ψυχής, με τις οποίες ο άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη να τηρήσει τον ηθικό νόμο, διότι δεν θέλει την αποδοκιμασία των άλλων, αισθάνεται την ανάγκη να προσφέρει στον πλησίον, αισθάνεται την ανάγκη να μην προκαλεί στις σχέσεις με τους άλλους. Η ντροπή είναι στοιχείο της διαπαιδαγώγησης και της ανατροφής.

Η ντροπή είναι απαραίτητο στοιχείο και στην πνευματική ζωή του ανθρώπου. Ο άνθρωπος καλείται να ντρέπεται τον Θεό. Αυτό δε σημαίνει να πράττει όπως ο πρωτόπλαστος Αδάμ, ο οποίος, όταν παρέβη την εντολή του Θεού, συνειδητοποίησε τη γυμνότητά του τόσο έναντι του Θεού όσο και έναντι του συνανθρώπου του και ντράπηκε.

Η ντροπή λειτούργησε τότε όχι ως κίνητρο προόδου και δημιουργίας, αλλά ως κίνητρο αποφυγής της τιμωρίας και του πραγματικού προβλήματος του ανθρώπου. Διότι ο Αδάμ ήξερε ότι η γυμνότητα της ύπαρξής του δεν μπορούσε να καλυφθεί αληθινά, αλλά μόνο επιφανειακά. Και γι’ αυτό η ανθρώπινη περιπέτεια, όταν στηρίζεται στην εξωτερική ντροπή, στην επιθυμία αποφυγής της τιμωρίας, μπορεί να έχει πρόσκαιρα αποτελέσματα ζωής. Συνήθως, εθιζόμενοι στην εξωτερική θέαση των πραγμάτων, αποφασίζουμε ότι το συμφέρον μας προηγείται, με αποτέλεσμα κάποτε να εγκαταλείπουμε ακόμη και τα προσχήματα. Γινόμαστε άφοβοι ως προς την τιμωρία και η ντροπή δεν έχει ούτε νόημα ούτε αξία. Αυτό συμβαίνει όπου υπάρχει αμαρτία, ιδιαιτέρως όμως όταν κυριαρχεί στη ζωή μας η αχαριστία, η αγνωμοσύνη.

Ντρέπομαι τον Θεό σημαίνει ότι επιλέγω από ευγνωμοσύνη και ευχαριστία τον Θεό για την αγάπη Του, όχι μόνο να μην πράττω ενάντια στις εντολές Του, αλλά και να θέλω να μιμηθώ τον Θεό. Αγαπώ και Αυτόν και την εικόνα Του που είναι ο πλησίον μου. Υπερβαίνω τον εαυτό μου και τα μέτρα μου, για να δώσω χαρά σ’ Αυτόν που πρώτα μου έχει δώσει την ζωή, αλλά και να μοιραστώ αυτή την ζωή με τους άλλους. Αγωνίζομαι να καλλιεργήσω το αμπέλι της προσωπικής μου ζωής, για να απολαύσω τους καρπούς τους οποίους όμως δεν κρατώ για μένα, αλλά αποδίδω και σ’ Αυτόν που μου το έδωσε, όπως επίσης και στους άλλους που έχουν ανάγκη από τη χαρά του οίνου και την τροφή των σταφυλιών του.

Ντρέπομαι τον Θεό τελικά σημαίνει ότι μετανοώ για τα λάθη και τις αποτυχίες μου όχι επιφανειακά, αλλά σε βάθος, ότι αποφασίζω να δω το νόημα της ζωής πέρα από αυτά. Δεν μένω στο πρόσκαιρο, αλλά πορεύομαι προς το Αιώνιο. Αναζητώ τους τρόπους εκείνους, με τους οποίους θα νιώθω ότι το θέλημά Του εκπληρώνεται στις μικρότερες ή μεγαλύτερες κρίσεις της ζωής μου. Κατά βάθος, γνωρίζω ότι όταν τα λάθη μου δε γίνονται από κακία, ο Θεός, εν τη μετανοία μου, θα βγάλει καλό.

Σε μία από τις ωραιότερες παραβολές του Ευαγγελίου, την οποία ο Χριστός διηγήθηκε λίγο πριν τα Πάθη Του, αναφέρεται ακριβώς σ’ αυτό το ζήτημα της κατά Θεόν ντροπής.

Οι κακοί γεωργοί που αναλαμβάνουν να καλλιεργήσουν το αμπέλι του ιδιοκτήτη κρατούνε για τους εαυτούς τους τους καρπούς του. Επιδεικνύουν αχαριστία και απουσιάζει από την ύπαρξή τους η ντροπή. Φτάνουν στο σημείο, καθώς η καρδιά τους έχει πωρωθεί, να μην ντρέπονται ούτε τον Υιό του Ιδιοκτήτη, παρά το ότι Αυτός Τον στέλνει λέγοντας «εντραπήσονται τον υιόν μου». Και Τον βγάζουν έξω του αμπελώνος, για να Τον σκοτώσουν, προκειμένου να οικειοποιηθούν την περιουσία Του. Παραμένουν δηλαδή τελικά αμετανόητοι. Κακοί στην καρδιά. Πλεονέκτες, άρπαγες και εγκλωβισμένοι στην αυτάρκειά τους. Όχι διαχειριστές, αλλά κλέπτες. Και το μέλλον τους είναι όχι απλώς η αποστέρηση του δικαιώματος να ζούνε από το αμπέλι του Κυρίου τους, αλλά η αιώνια τιμωρία τους. Η απουσία ντροπής φέρνει θάνατο.

Είναι μεγάλη αρετή η κατά Θεόν ντροπή. Όταν μάλιστα αυτή γίνεται φιλότιμο, όταν γίνεται κριτήριο των ανθρώπινων σχέσεων, τότε η ντροπή γίνεται υπέρβαση του φόβου και άνοιγμα στην αγάπη.

Σε έναν πολιτισμό και μία καθημερινότητα από όπου η ντροπή απουσιάζει, με αποτέλεσμα να θριαμβεύει το ψέμα, το θράσος, η πλεονεξία και ο εγκλωβισμός στην προσωπική αυτάρκεια, η επάνοδος της κατά Θεόν ντροπής θα μας κάνει πιο δεκτικούς του Θείου ελέους. Θα μας βοηθήσει να συνειδητοποιούμε την ανάγκη για διαρκή μετάνοια. Θα μας κάνει να θέλουμε να μοιραζόμαστε με τους άλλους ό,τι ο Θεός μάς έδωσε και η εργασία μας καλλιέργησε.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.
ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΣ ΔΑΝΙΗΛ ΚΑΡΙΠΙΔΗΣ