Αρχική Σελίδα / Πολιτισμός / ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Η πνιγηρή μοναξιά του εγωισμού!
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Η πνιγηρή μοναξιά του εγωισμού!

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Η πνιγηρή μοναξιά του εγωισμού!

1 Αστέρι2 Αστέρια3 Αστέρια4 Αστέρια5 Αστέρια (1 αξιολογήσεις, μέσος όρος: 5.00 από 5)
Παρακαλώ περιμένετε ...

Συνήθως αντιλαμβανόμαστε την αμαρτία απλώς ως μία παράβαση κάποιων κανόνων, ή σαν παράβαση κάποιου καθήκοντος. Οπωσδήποτε η αμαρτία είναι κάτι άλλο. Είναι πρωτίστως μια επανάσταση, μια ανταρσία, μια αποστασία. Μια επανάσταση ενάντια στο θέλημα του Θεού, και κατ επέκταση, ενάντια στον ίδιο τον εαυτό μας. Θέλουμε να γίνουμε από μόνοι μας θεοί, θεοποιούμε τον εαυτό μας, δεν δεχόμαστε την «βασανιστική» όπως την αποκαλούμε, αγάπη του Θεού, ζητούμε αυτό που δεν μας ανήκει και επαναστατημένοι πορευόμαστε στην χώρα της αμαρτίας.

Όσο όμως ξεμακρύνουμε από την πατρική αγάπη τόσο απομακρυνόμαστε και από τους αδελφούς μας. Απ όλους αυτούς τους συνοδοιπόρους της ζωής. Κι ενώ η μοναξιά στον Παράδεισο θεραπεύτηκε, από την φροντίδα του Θεού, με την πλάση του συνανθρώπου, του αδελφού, του συνοδοιπόρου,  του συμπαραστάτη, της Εύας, τώρα, στην κόλαση της απομακρυσμένης χώρας, η μοναξιά γίνεται θανατερή. Ανέστιοι, στις ψεύτικες πατρίδες πολιτογραφημένοι, ανάμεσα σε πλήθος πολύ, νοιώθουμε μόνοι. Ζούμε την πνιγερή μοναξιά του εγωισμού. Και στην  καρδιά μας γεννιέται η θλίψη.

Την πείνα της ψυχής μας προσπαθούμε να την χορτάσουμε με κατ επίφαση ψήγματα  αγάπης. Ρακένδυτοι, ζέχνοντας απ΄ την συναναστροφή μας με ό,τι ποταπό και βέβηλο, γεμίζουμε την μοναξιά μας με δαιμονικές παρουσίες.

Όμως ο άνθρωπος είναι πλασμένος να ζει με τον Θεό και να κοινωνεί με τους αδελφούς του. Η θλίψη φωλιάζει στον νου και στην καρδιά. Και δάκρυα τρέχουνε για να ποτίσουν την άνυδρη γη των σπλάχνων. Και ω του θαύματος, αυτή καρποφορεί. Τούτη η θλίψη είναι ευεργετική για την ψυχή. Βοηθά να έλθουμε «εις εαυτό» και να μετανοήσουμε. Να νοιώσουμε με όλη την ύπαρξη μας πως ο δρόμος που ακολουθούμε δεν οδηγεί πουθενά, και να θελήσουμε να επιστρέψουμε στην μόνη οδό. Σ΄ αυτόν που είναι η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή. Να αισθανθούμε ότι ζούμε σ΄ έναν ξένο τόπο, έξω από το σπίτι του Πατέρα μας και να αποφασίσουμε να γυρίσουμε, να επιστρέψουμε πίσω στο σπίτι μας, στην Εκκλησία, στον Θεό πατέρα και στους αδελφούς μας κατά πνεύμα. Γνωρίζοντας πως εκείνος ο Καλός Πατέρας, στέκει ήδη έξω από την θύρα και προσδοκά, περιμένει την επιστροφή μας. Αναμένει την επάνοδο.

Εκείνος ο Μεγάλος Θεός έχει κατέβει από τον ουρανό, έχει ανοίξει την θύρα και από μακριά παρακολουθεί τον δρόμο της επιστροφής μας. Προσδοκά και περιμένει να μας δει να απαρνούμαστε την ζωή της αμαρτίας και του σκότους και να προσπέσουμε μπροστά στα πόδια Του και να ομολογήσουμε «αμάρτησα πατέρα, μπρος τον ουρανό και ενώπιον σου». Και Κείνος, αμέσως θα μας αποκαταστήσει και θα μας καταξιώσει με παρρησία, και ακατάκριτα να τολμήσουμε ξανά να τον καλέσουμε ως Θεό και ως Πατέρα, λέγοντας του το «Πάτερ ημών».

Ζώντας συνεχώς εν μετανοία αξιωνόμαστε να πολιτογραφηθούμε στην βασιλεία του Θεού, να μετέχουμε στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας, και τότε μόνο η ζωή μας αποκτά νόημα. Αληθινό νόημα. Γίνεται πανηγύρι, φως, ευφροσύνη, χαρά . Όπως χαρά γίνεται στον ουρανό για κάθε αμαρτωλό που βρίσκει το φως της ζωής.-

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΦΝΘ

Αρχιμ. Παύλος Κίτσος.