Αρχική Σελίδα / Πρόσωπα / Συνεντεύξεις / ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΑΤΖΗΑΔΑΜ: Η εξομολόγηση μιας ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ!
ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΑΤΖΗΑΔΑΜ: Η εξομολόγηση μιας ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ!

ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΑΤΖΗΑΔΑΜ: Η εξομολόγηση μιας ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ!

1 Αστέρι2 Αστέρια3 Αστέρια4 Αστέρια5 Αστέρια (Χωρίς αξιολογήσεις)
Παρακαλώ περιμένετε ...

Η κυρία Χατζηαδάμ, βρέθηκε στον τόπο καταγωγής της για ολιγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές και είχαμε την χαρά και την τιμή να την συναντήσουμε. Μια Καβαλιώτισσα φωτογράφος, με πάθος για την εικόνα, με πείσμα και αφοσίωση για το επάγγελμα που έχει διαλέξει να εκπροσωπεί και που ήδη έχει κάνει περήφανο τον τόπο της και ολόκληρη την Ελλάδα.

Κυρία Χατζηαδάμ, σας καλωσορίζουμε στο Εντυπάκι.

Καλώς σας βρήκα.

Πως ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με την φωτογραφία;

Όλα ξεκίνησαν στο Λύκειο καθαρά από περιέργεια όταν ακολούθησα το προαιρετικό μάθημα φωτογραφίας. Βρέθηκαν στα χέρια μου ένα φιλμ και μια φωτογραφική μηχανή, χωρίς να γνωρίζω πως συνδέονται αυτά. Το είδα ως πρόκληση με δάσκαλο τον Στράτο Καλαφάτη, με μεγάλη εμπειρία στον χώρο της φωτογραφίας. Ακολούθησαν οι σπουδές στη Θεσσαλονίκη και στη πορεία η Αθήνα, με σεμινάρια και δουλειά παράλληλα πάνω στη φωτογραφία.

Παίζει ρόλο το πτυχίο για έναν καλό φωτογράφο; Γιατί ζούμε πλέον στην εποχή του Instagram και γενικά των social media, όπου ερασιτέχνες ανεβάζουν εξαιρετικές φωτογραφίες.

Το τεχνικό κομμάτι μαθαίνεται σύντομα σε μια σχολή ή με κάποια σεμινάρια. Το δύσκολο είναι να εκπαιδεύσεις τη ματιά σου. Σίγουρα οι σπουδές και τα σεμινάρια βοηθούν, αλλά έχει να κάνει με ποιο κομμάτι της φωτογραφίας θα υπηρετήσει ο καθένας. Όπως είναι η φωτογραφία δρόμου, το ρεπορτάζ, το στούντιο, η εικαστική φωτογραφία κ.α. Υπάρχουν εξαιρετικοί ερασιτέχνες, πολλές φορές καλύτεροι κι από επαγγελματίες, που βγάζουν πραγματικά καταπληκτικές εικόνες.

Εσείς σε ποια κατηγορία από αυτές που αναφέρατε πιο πάνω, θα κατατάσσατε τον εαυτό σας;

Επιλέγω να εργάζομαι με συγκεκριμένες θεματικές φωτογραφικές παραγωγές. Δεν μ’ αρέσει ότι πρέπει να κατατάξω κάπου τον εαυτό μου όπως και ο τίτλος «φωτογράφος» ή «επαγγελματίας – ερασιτέχνης». Επιλέγω να «καταγράφω το φώς» όπως ορίζεται άλλωστε από τη λέξη φωτο-γραφία.

Στην Ελλάδα υπάρχει μέλλον με την φωτογραφία σαν τέχνη;

Υπάρχουν εξαίρετοι φωτογράφοι στην Ελλάδα. Σίγουρα υπάρχει μέλλον, γιατί πριν χρόνια η φωτογραφία δε θεωρείται καν τέχνη στην Ελλάδα. Αντιμετωπίζεται εντελώς διαφορετικά ένας ζωγράφος, συγγραφέας κτλ. Έχουμε ακόμα πορεία σε αυτό το κομμάτι, όμως είμαστε σαφώς καλύτερα, αλλά έχουμε ακόμα δρόμο να αντιληφθούμε το πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνονται τη φωτογραφία στο εξωτερικό… έχουμε ακόμα δουλειά.

Είναι πιο εύκολη η αυθόρμητη φωτογραφία από μια πιο στημένη;

Πιο δύσκολη, πρέπει να είσαι συνέχεια με την μηχανή στο χέρι να προλάβεις τη στιγμή. Ειδικά αν αυτό συνδυάζεται με τον ανθρώπινο παράγοντα και δεν ξέρεις τις αντιδράσεις του. Προσωπικά επιλεγώ να καταγράφω αυθόρμητη αντίδραση με αξιοπρέπεια για τον άνθρωπο που φωτογραφίζω. Όπως συνέβη κάποια στιγμή στο Προεδρικό Μέγαρο. Ήμασταν σε ένα εθιμοτυπικό όπου εξηγούσαν σ έναν πολύ γνωστό βουλευτή το διαδικαστικό που έπρεπε να ακολουθήσει, τότε γύρισε ο ίδιος και μας είπε «σας παρακαλώ όχι φωτογραφίες αυτή τη στιγμή», γιατί ήθελε να προστατέψει την εικόνα του.

Ο φωτογράφος, μπορεί να χαλάσει μια στιγμή με την λήψη του ή να την ομορφύνει;

Ναι, και τα δύο. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, οι φωτογράφοι που ασχολούνται με το ρεπορτάζ, προσπαθούν να πιάσουν τη στιγμή κόντρα στον ρόλο του ανθρώπου, όποιου κύρους κι αν είναι, γιατί αυτό είναι μια ίντριγκα ή κρίνουν ότι θα πουλήσει περισσότερο στο κοινό. Κάτι για το οποίο δεν είμαι σύμφωνη και επιλέγω να μην δουλεύω καθόλου ρεπορτάζ.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, υπαίθριες δραστηριότητες και εσωτερικός χώρος

Ποιο σημείο θα φωτογραφίζατε στην Καβάλα αυτή τη στιγμή;

Δεν ξέρω, δυσκολεύομαι να επιλέξω γιατί μεγάλωσα εδώ και όλα μου είναι τόσο γνώριμα. Δεν μπορώ να την δω με τη ματιά ενός επισκέπτη. Άλλωστε ότι δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά στην Αθήνα δεν σημαίνει ότι δεν επισκέπτομαι συχνά την όμορφη Καβάλα. Με μια γρήγορη σκέψη θα επέλεγα το ξημέρωμα στην Ιχθυόσκαλα, απόγευμα στο λιμάνι ή την παλιά πόλη. Αυτή η εποχή έχει υπέροχα χρώματα.

Έχετε κρατήσει φωτογραφίες μόνο για εσάς;

Εννοείται! Πίσω από κάθε φωτογραφία υπάρχει μια μικρή ιστορία, που μπορεί να μην κατανοήσει ο κόσμος ακόμα κι αν τη δει ή να μην θέλω να την μοιραστώ με τον κοινό.

Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας, ένα ξεχωριστό σας «κλικ»;

Ήταν ξημέρωμα της 25ης Μαρτίου 2018, βρίσκομαι στη Προεδρική φρουρά, μια ιδιαίτερα απαιτητική μέρα αρκετά δύσκολη για όλους. Ξεκίνησα με τις σχετικές διαπιστεύσεις στο δρόμο όπου γίνεται η παρέλαση. Όλα πήγαν όπως έπρεπε, όμως καθώς επιστρέφαμε στο στρατόπεδο, έλειπε κάτι. Μπροστά στους επίσημους βρίσκονται τρεις Εύζωνες, οι λεγόμενοι “δείκτες”. Όλοι οι Εύζωνες είναι έξω από τους θαλάμους και περιμένουν την επιστροφή τους, καθώς ακούμε τον βηματισμό τους. Κατά την είσοδό τους ο ένας Εύζωνας πρέπει να πει κάποια παραγγέλματα. Το καταφέρνει με πολύ δυσκολία και ξαφνικά αρχίζει να κλαίει με λυγμούς. Πάγωσε όλο το στρατόπεδο. Δίστασα μέχρι να πάρω την απόφαση να σηκώσω τη μηχανή και να τραβήξω φωτογραφία. Λίγες ημέρες μετά τον ρώτησα «γιατί;». Μου είπε ότι ήταν η τελευταία μέρα που έβαλε τα ευζωνικά ρούχα, τελευταία ημέρα που φόρεσε τα χρώματα της Ελλάδας και ήταν πολύ περήφανος που υπηρέτησε ως Εύζωνας. Ότι κατά την επιστροφή του στο στρατόπεδο τον ακολουθούσαν Εύζωνες πλάι στον “τσαρουχόδρομο” καθώς ήταν αυτοί που είχε εκπαιδεύσει… “τα παιδιά του”.
Ευχαριστώ τον Σωτήρη για αυτό που έζησα, γιατί αυτή είναι η αξία της ευζωνικής οικογένειας που όσοι υπηρέτησαν μόνο γνωρίζουν. Ναι αυτή είναι μια φωτογραφία που κράτησα για εμένα, ως παράδειγμα στην προηγούμενη ερώτηση.

Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος, που θα θέλατε να του κάνετε φωτογραφικό αφιέρωμα;

Ναι! Είναι ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος. Έχει μια μαγική γαλήνη η όψη του, μια ευγενική και ζεστή φυσιογνωμία. Είχα δει μια συνέντευξή του και μου έκανε εντύπωση η ηρεμία που εκπέμπει το παρουσιαστικό του και σκέφτηκα ότι αυτόν τον άνθρωπο θέλω να τον φωτογραφίσω.

Έχετε ήδη μια μεγάλη επιτυχία στο ενεργητικό σας, καθώς είστε διαπιστευμένη φωτογράφος των Ευζώνων.

Είμαι διαπιστευμένη φωτογράφος στο Προεδρικό Μέγαρο από το 2010 μέχρι και τώρα. Η μόνη επαφή που είχα με τους Εύζωνες γενικότερα ήταν καθαρά οπτική, γιατί απαγορεύεται οτιδήποτε άλλο. Αφορμή για να ξεκινήσω τη φωτογραφική παραγωγή, ήταν το προηγούμενό μου project, με μια Μητρόπολη στην Αθήνα. Οι Εύζωνες εποπτεύονται από τη Προεδρία της Δημοκρατίας και με το προνόμιο της διαπίστευσής μου, ξεκίνησε δειλά δειλά μια φωτογραφική πρόκληση που κράτησε τουλάχιστον 3 χρόνια. Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι να έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι τώρα 13 εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Όπως και να δημιουργηθούν φιλίες και σχέσεις ετών μ’ ένα πολύ ιδιαίτερο δέσιμο.

Ανταλλάσσεται όλη η διαδρομή σας με τους Εύζωνες, με κάτι άλλο;

Μέχρι τώρα με τίποτε άλλο! Είναι μη διαπραγματεύσιμο. Δεν το αλλάζω κι αυτός ήταν ένας λόγος που δυσκολεύτηκα πολύ για να πω ότι πρέπει να κλείσει ο κύκλος της φωτογράφισης. Η αλήθεια είναι ότι και οι ίδιοι δεν ήθελαν να σταματήσω, δεν με αφήνανε. Προσωπικά είναι μεγάλο προνόμιο να έχω την πολυτέλεια να βρίσκομαι κοντά τους, να ζω τη καθημερινότητά τους, καθώς απαγορεύεται για το κοινό. Τα συναισθήματα που νιώθεις μέσα στο χώρο της Προεδρικής φρουράς δίπλα στους Εύζωνες, είναι τόσο έντονα και αρκετά δυνατά.

Αναφέρατε ένα project για την Μητρόπολη που προηγήθηκε αυτό των Ευζώνων. Θέλετε να μας πείτε για αυτό;

Ήταν μια συνεργασία που έκανα στην Αθήνα για τις ανάγκες της Μητρόπολης, όπου φωτογράφισα γύρω στους 80 ναούς, παρεκκλήσια και αρκετά κειμήλια. Πολύ ιδιαίτερη συνεργασία μπορώ να πω, γιατί έπρεπε να μπω σε χώρους που για τον κόσμο είναι απαγορευτικοί και αντικείμενα που δεν έπρεπε να αγγίξω. Η μετάβασή μου από την εκκλησία στον στρατό με οδήγησε στο να διαπιστώσω τα κοινά σημεία που είχαν, γιατί ήμουν σχεδόν σε καθημερινή βάση μαζί τους για τις ανάγκες της φωτογράφισης. Έχουν διαφορετικό ντύσιμο από τον κόσμο, ωστόσο φοράνε και οι δύο στολές. Έχουν δική τους νομοθεσία και άλλη καθημερινότητα. Μια τυποποιημένη φρασεολογία εντελώς διαφορετική καθώς αρχές και κανόνες που αφορούν τη δική τους χρήση. Δυσκολεύτηκα να κατανοήσω για ποιο λόγο ένιωθα οικεία πλέον στο περιβάλλον της Προεδρικής φρουράς. Συνειδητοποιώντας τα κοινά τους σημεία τότε αφοσιώθηκα στον αρχικό μου στόχο, χωρίς να ξέρω βέβαια που θα με οδηγήσει.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κοντινό πλάνο

Τι όνειρα έχετε για το μέλλον;

Για μένα μεγάλο μου όνειρο είναι να ταξιδέψει η έκθεση φωτογραφίας “Εύζωνες / Οι φύλακες των αφανών”, στο εξωτερικό. Υπάρχουν επαφές με φορείς εκτός Ελλάδας, γιατί η ομογένεια διψάει για το συγκεκριμένο θέμα. Ο Εύζωνας είναι ένα Εθνικό σύμβολο παγκόσμιας φήμης, που δυστυχώς διαπίστωσα στη πορεία ότι οι Έλληνες γνωρίζουν ελάχιστα. Υπάρχει το δεδομένο ότι σε ένα χρόνο ξεκινάνε οι εκδηλώσεις εορτασμού για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, με την έκθεση να αποτελεί ένα μεγάλο σημείο αναφοράς για το συγκεκριμένο θέμα.

Τι μηνύματα λαμβάνετε συνήθως από τον κόσμο;

Τα μηνύματα που παίρνω είναι «μπράβο» για το πόσο εξαίρετη είναι η προσπάθειά μου, η δουλειά, να συνεχίσω γιατί το κοινό μαθαίνει για τη ζωή και τον συμβολισμό του Εύζωνα, «πώς μπορεί να έρθει και στη δική μας πολιτεία η έκθεση», όπως και ξεκίνησε σε κάποιες περιπτώσεις μέσω μηνυμάτων. Σίγουρα η οργάνωση και η διεκπεραίωση της έκθεσης έχει βαθμό δυσκολίας, πόσο μάλλον σ’ ένα άλλο κράτος. Όσον αφορά τους κανονισμούς, τη μεταφορά των έργων, σχετικές άδειες, να αποτελούν μια χρονοβόρα διαδικασία. Με χαροποιεί κάθε μήνυμα από τον κόσμο, πόσο μάλλον όταν ενδιαφέρονται να στηρίξουν με κάθε τρόπο αυτή μου την προσπάθεια.

Η πολιτεία μας δεν θα έπρεπε να βοηθήσει; Ουσιαστικά η δουλειά σας τιμά όλη την χώρα.

Θα έπρεπε! Αλλά δεν… όταν χτυπάς 100 πόρτες και στην καλύτερη περίπτωση ανοίγουν οι 3, δυστυχώς για μένα ήταν ένα μεγάλο κομμάτι απογοήτευσης, γεγονός που δεν με σταμάτησε όμως μέχρι τώρα. Τότε αποφάσισα ότι έπρεπε να δείξω πείσμα και αρκετή επιμονή για να πραγματοποιήσω τον αρχικό μου σκοπό. Τώρα τους ευχαριστώ, γιατί η άρνησή τους στάθηκε αρωγός να μην τα παρατήσω και να επιμεληθώ μέχρι τώρα μόνη μου όλες τις εκθέσεις.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, χαμογελάει

Η Καβάλα σας έχει δείξει την αγάπη της;

Είμαι πολύ ευχαριστημένη. Η πρώτη έκθεση έγινε στο Πολεμικό μουσείο στην Αθήνα. Εξεπλάγην όταν σε επικοινωνία μου με το Δήμο Καβάλας ήταν ενήμεροι για τη δράση μου και αυτό γιατί μόλις είχε ξεκινήσει η πορεία της έκθεσης. Δεν πίστευα στη δύναμη των media. Όταν έμαθαν ότι είμαι Καβαλιώτισσα, πραγματοποιήθηκε άμεσα η δεύτερη έκθεση φωτογραφίας στη Δημοτική Καπναποθήκη. Επίσης μη ξεχνάμε και τους Καβαλιώτες που υπηρέτησαν ως Εύζωνες και όποτε με βλέπουν έχουν μια μεγάλη ανοιχτή αγκαλιά!

Κλείνοντας, θα ήθελα τις ευχές σας για τους αναγνώστες μας.

Αρχικά εσείς, να έχετε πάντα ένα δυναμικό κοινό να σας ακολουθεί και να προκαλείτε θεματικά τον κόσμο να σας διαβάζει. Όσο για τους αναγνώστες, να συνεχίσουν να υποστηρίζουν αυτή την όμορφη προσπάθεια που γίνεται στην Καβάλα που λέγεται «περιοδικό – έντυπο».

Κυρία Χατζηαδάμ, σας ευχαριστούμε πολύ. Καλό χειμώνα!

Κι εγώ σας ευχαριστώ. Καλό χειμώνα σε όλους μας.

ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ:

1η ΑΘΗΝΑ / ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ / 2016
2η ΚΑΒΑΛΑ / ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΑΠΝΑΠΟΘΗΚΗ / 2016
3η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ / ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ / 2017
4η ΠΕΙΡΑΙΑΣ / ΣΤΑΔΙΟ “ΕΙΡΗΝΗΣ & ΦΙΛΙΑΣ”/ 2017
5η ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ / ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ “ΠΑΝΘΕΟΝ”/ 2018
6η Δ. ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ / ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ “ΚΑΜΙΝΙ”/ 2018
7η Π.ΦΑΛΗΡΟ / ΘΩΡΗΚΤΟ “Γ.ΑΒΕΡΩΦ”/ 2018
8η ΣΥΝΤΑΓΜΑ / ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΑΜΑΛΙΑ / 2018
9η ΧΑΝΙΑ / ΙΣΤΙΟΠΛΟΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ / 2018
10η ΞΑΝΘΗ / ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ / 2018
11η ΒΑΡΣΟΒΙΑ / ΕΘΝΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ “NARODOWY”/ 2018
12η ΡΕΘΥΜΝΟ / ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ / 2019
13η ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ / ΤΡΙΚΟΥΠΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ / 2019

Από την έντυπη έκδοση του Free Press Magazine “Εντυπάκι”. Δείτε το τεύχος 40 πατώντας εδώ