Αρχική Σελίδα / Πολιτισμός / ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «Ευχαριστώ……..μια ξεχασμένη λέξη»!
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «Ευχαριστώ……..μια ξεχασμένη λέξη»!

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: «Ευχαριστώ……..μια ξεχασμένη λέξη»!

1 Αστέρι2 Αστέρια3 Αστέρια4 Αστέρια5 Αστέρια (Χωρίς αξιολογήσεις)
Παρακαλώ περιμένετε ...

Στο θαύμα της θεραπείας των λεπρών, που περιγράφει στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής ο ευαγγελιστής Λουκάς, διατυπώνεται από τον Κύριο ένα διακριτικό παράπονο. Πόσοι ήταν οι λεπροί; Γιατί μόνο ένας επέστρεψε για να τον ευχαριστήσει; Μήπως οι άλλοι δεν θεραπεύτηκαν; Αλλά και στην λειτουργική μας ζωή, λίγο πριν οι ψυχές μας  προσεγγίσουν το άγιο θυσιαστήριο, πριν κοινωνήσουμε σώμα και αίμα Χριστού και η γη κι ο ουρανός  γίνουν ένα, πριν ο Λειτουργός προσευχηθεί για  τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, προσκαλούμαστε όλοι να πέμψουμε ευχαριστήρια δέηση στον Κύριο. «Ευχαριστίσωμεν τω Κυρίω» μας προτρέπει ο Λειτουργός Ιερέας. Ευχαριστία, λέξη φοβερή και μεγάλη.

Όμως σε μια εποχή ατομοκεντρική σαν την δικιά μας,  η λέξη « ευχαριστώ» αντηχεί παράξενα στα αυτιά μας, ως βόμβος ανεπιθύμητος. Η ζωή μας έχει πλημμυρίσει από αιτήσεις, παρακλήσεις και ικεσίες περισσότερο όμως από απαιτήσεις. Στον μικρόκοσμό μας, όλοι μας καθημερινά,  στην οικογένειά μας, στις φιλικές σχέσεις μας και στις παρέες μας, όπως και στον χώρο εργασίας μας επιθυμούμε, ζητούμε, ικετεύουμε και απαιτούμε, με αποδέκτες τους άλλους να αποκτήσουμε, να λάβουμε, να απολαύσουμε, να ζήσουμε. Και στην δίνη όλων τούτων δεν υπάρχει καιρός για ευχαριστία.

Το «ευχαριστώ» έχει εξαφανισθεί από το ίδιο φτωχό λεξιλόγιο μας και έχει χάσει το αληθινό της περιεχόμενο. Συνήθως δεν υπάρχει γιατί δεν βρίσκουμε λόγο ύπαρξής της. Γιατί να ευχαριστήσουμε όταν είμαστε πεπεισμένοι πως οι άλλοι μας οφείλουν, πως είναι υποχρεωμένοι να μας συμπεριφερθούν όπως εμείς περιμένουμε; Πώς να ευχαριστήσουμε τους άλλους όταν τα πάντα στρέφονται γύρω από εμάς, όταν ο κόσμος όλος είμαστε εμείς, όταν ο άλλος άνθρωπος είναι η αφορμή, η ευκαιρία, η τροφή της δικής μας ματαιοδοξίας; Για πιο πράγμα να τους ευχαριστήσουμε; Κι όμως λένε οι Πατέρες, πως ο Αδάμ  αν και βρισκόταν στον Παράδεισο, ένοιωθε μοναξιά, και ο Θεός του έπλασε σύντροφο του την  γυναίκα. Και μόνο η παρουσία του άλλου ανθρώπου κοντά μας είναι λόγος ευχαριστίας. Η αγάπη του, η συντροφικότητά του, η συνεργασία του, ο λόγος του, η συμβουλή του, η χαρά του και η παρηγοριά του, η βοήθειά του και η μοιρασμένη πείρα του, η ανάσα του είναι λόγος ευχαριστίας.

Υπάρχουν όμως και λίγες φορές που εκφράζουμε την ευχαριστία μας άλλα δεν έχει την ειλικρίνεια που χρειάζεται, είναι τότε που η ευχαριστία δεν βγαίνει από την καρδιά, δεν είναι καρδιακή, αλλά επίπλαστη, ανειλικρινής, ψευδής, απόρροια μιας τυπικής ευγένειας και μόνο. Τούτη είναι στεγνή, στείρα ευχαριστία  και δεν καρπίζει καρπούς ούτε στην δική μας καρδιά, ούτε στου άλλου. Γιατί η ευχαριστία και τους δύο βοηθά, και τους δύο χαριτώνει, και αυτόν που την προσφέρει και αυτόν που την αποδέχεται. Όταν, βέβαια  προσφέρεται σαν περίσσευμα καρδιάς. Όταν όχι μόνο τα λόγια αλλά και το βλέμμα και το σώμα ολόκληρο και η εκφρασμένη με τις αισθήσεις ψυχή την ομολογούν και την εκφράζουν.

Αυτήν την ευχαριστία επιθυμούσε από τους θεραπευθέντας λεπρούς, ο Κύριος, αλλά και από όλους εμάς.. Εκείνος, ο Άγιος Θεός δεν έχει να ωφεληθεί από την δική μας ευχαριστία, εμείς είμαστε αυτοί που ωφελούμαστε. Διότι εγκαταλείπουμε την αχαριστία και αναγνωρίζουμε τον δωρεοδότη Κύριό μας. Διότι με αυτόν τον τρόπο αφήνουμε τα γεώδη και ανεβαίνουμε προς τον ουρανό, από το κατ΄ εικόνα πορευόμαστε στο καθ΄ ομοίωσιν. Και μόνο τότε, όταν συναντηθούμε όλοι μαζί και όλοι μαζί ευχαριστήσουμε τον Κύριο, μόνο τότε γινόμαστε άξιοι να συναντήσουμε τον Θεό Πατέρα μας, και μόνο τότε  ολοκληρώνεται η θεία Ευχαριστία

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

Αρχιμ. Παύλος Κίτσος