Αρχική Σελίδα / Για τον Άνδρα / Αθλητικά / ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Όταν κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα, τότε σίγουρα είσαι ευλογημένος!
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Όταν κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα, τότε σίγουρα είσαι ευλογημένος!

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Όταν κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα, τότε σίγουρα είσαι ευλογημένος!

1 Αστέρι2 Αστέρια3 Αστέρια4 Αστέρια5 Αστέρια (Χωρίς αξιολογήσεις)
Παρακαλώ περιμένετε ...

Φωτορεπορτάζ: Τσούτσας Λάσκαρης

Λίγο μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων, είχαμε την χαρά να βρεθούμε στο κλειστό αθλητικό κέντρο της Ελευθερούπολης, όπου συναντήσαμε τον προπονητή – μαέστρο της ομάδας, κ. Κυριάκο Παπαδόπουλο, που στην πρώτη του ενασχόληση με την προπονητική, κατάφερε να πετύχει πολλά και κυρίως την άνοδο της τοπικής ομάδας στην Α2 εθνική κατηγορία, στην οποία μάλιστα έχει έως τώρα αξιοθαύμαστη πορεία.

Κύριε Παπαδόπουλε καλησπέρα, καλή χρονιά και συγχαρητήρια για την άνοδο της ομάδας σας, αν και τα λέμε λίγο ετεροχρονισμένα αφού πέρασε λίγος καιρός από τότε.

Καλή χρονιά και σε εσάς. Καλώς ήρθατε στον χώρο μας.

Έχετε ξεκινήσει το μπάσκετ από την πόλη της Δράμας. Είστε γεννημένος εκεί;

Όχι. Έχω γεννηθεί στην περιοχή του Παγγαίου, αλλά μπασκετικά όντως μεγάλωσα στην Δράμα. Εκεί έπαιξα τα περισσότερα παιχνίδια αλλά έχω αλλάξει αρκετές ομάδες όπως π.χ. στην Πάτρα. Κατά βάση ασχολήθηκα στον ΚΑΟΔ ως παίκτης αλλά και ως βοηθός προπονητή. Η πρώτη μου δουλειά ωστόσο ως προπονητής ήταν στην Ελευθερούπολη. Είμαι πολύ περήφανος και τυχερός που στην πρώτη ομάδα που ανέλαβα είχαμε αυτές τις επιτυχίες.

Ποιο θεωρείτε πως ήταν το μείγμα στοιχείων που σας οδήγησε στην επαγγελματική κατηγορία της Α2;

Ότι διαλέξαμε παιδιά με πολύ καλό χαρακτήρα. Επίσης, ότι η διοίκηση είναι πάντα κοντά μας και υπάρχει χημεία εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Όσες ομάδες τα έχουν αυτά, θα έχουν και τύχη.

Τι διαφορές έχετε εντοπίσει στην συγκεκριμένη κατηγορία σε σχέση με τις προηγούμενες που κρίνονται ως ερασιτεχνικές;

Εδώ μιλάμε για επαγγελματικό μπάσκετ. Αρχίζουμε κι εμείς να λειτουργούμε επαγγελματικά. Παρ’ όλα αυτά στα εξωαγωνιστικά παραμένουμε μια οικογένεια. Τα αντιμετωπίζουμε όλα σαν οικογένεια κι αυτό είναι το κλειδί για όλες τις δουλειές σε επαρχιακές πόλεις.

Μετά την άνοδο, είδατε να έρχεται ο κόσμος πιο κοντά σας;

Η αλήθεια είναι ότι δημιουργήσαμε πολλές προσδοκίες με ανόδους σε πολλές κατηγορίες σερί, όμως τώρα είναι εντελώς διαφορετικά, αφού παίζουμε με μεγάλες ομάδες. Το βασικό είναι να πατήσουμε στην κατηγορία, να γίνουμε γνωστοί στον χώρο του μπάσκετ και να είμαστε υγιείς εντός και εκτός γηπέδων. Όσον αφορά τον κόσμο, μας στήριζε, μας στηρίζει, αλλά περιμένουμε και μεγαλύτερη στήριξη.

Βλέπετε στα μάτια των παικτών σας, τη δίψα για προσωπική εξέλιξη και γιατί όχι, να αναρριχηθούν σε ομάδες της Α1;

Φυσικά! Κάθε άνθρωπος έχει προσωπικούς στόχους και φιλοδοξίες. Τα παιδιά που είναι μικρότερα, προσπαθούν να διαπρέψουν στον χώρο του μπάσκετ και να καθιερωθούν. Γιατί όχι να λύσουν και το οικονομικό τους πρόβλημα.

Ζει κύριε Παπαδόπουλε κάποιος από το μπάσκετ τη σήμερον ημέρα; Αναφέρομαι στην επαρχία.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από το μπάσκετ, ναι. Αλλά σίγουρα είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό.

Λένε πως το μεγαλύτερο ποσοστό στο μπάσκετ, το καταλαμβάνει η ψυχολογία και μετά τα υπόλοιπα.

Το ποσοστό της ψυχολογίας είναι όντως αρκετά μεγάλο στο μπάσκετ και το γνωρίζω ως παίκτης στο παρελθόν αλλά και πλέον ως προπονητής. Νομίζω πάντως πως τα περισσότερα πράγματα, είναι δουλειά – προπόνηση και τέλος η ψυχολογία, όπως γίνεται γενικότερα στη ζωή. Όποιος καταλάβει ότι είναι ευλογημένος που κατάφερε να κάνει το χόμπι του επάγγελμα και να ζει μέσα από αυτό, τότε είναι τυχερός. Ας μην κοροϊδευόμαστε! Άνθρωπος που κάνει το χόμπι του επάγγελμα, αυτόματα έχει και ανεβασμένη ψυχολογία.

Σε κάποιο άλλο επάγγελμα, επιλέγεσαι κυρίως μέσα από το βιογραφικό ή την προϋπηρεσία που έχεις. Στο μπάσκετ νομίζω πως επιλέγεσαι βάσει κυρίως των επιτυχιών και των αποτελεσμάτων. Είστε χαρούμενος που εσάς η διοίκηση σας στηρίζει μέχρι τέλους;

Η διοίκηση είναι ευχαριστημένη μαζί μου, όπως κι εγώ με την διοίκηση. Όπως σας είπα, η σχέση μας δε μένει μόνο στα επαγγελματικά, αφού είμαστε όλοι φίλοι και οικογένεια, όπως με τον Τεχνικό Διευθυντή τον κύριο Βασίλη Μουλάκη με τον οποίο υπήρξαμε παλαιότερα και συμπαίκτες. Μιλάμε όλοι μας την ίδια γλώσσα και αυτό σημαίνει πολλά.

Υπάρχει αυτό που λέμε, αγαπημένος παίκτης του προπονητή;

Δεν υπάρχει το παιδί του προπονητή, αυτό δε το πιστεύω. Υπάρχουν όμως παίκτες που βγάζουν τη δουλειά, άλλοι που είναι εργατικοί και άλλοι που έχουν διαφορετικό χαρακτήρα και όλους αυτούς οφείλουμε να τους κάνουμε ομάδα.

Έχει ειπωθεί πως δεν θέλετε η Ελευθερούπολη να παίξει σε άλλο γήπεδο του Νομού. Έχετε πικρία για κάτι;

Αυτό είναι επιλογή της διοίκησης. Από εδώ ξεκίνησαν όλα και νομίζω ότι χρειάζεται εδώ ένα νέο γήπεδο – στολίδι και δε χρειάζεται να μπούμε στη διαδικασία να παίζουμε αλλού. Έτσι κι αλλιώς η προσέλευση του κόσμου είναι ιδανική.

Κλείνοντας, θα θέλαμε τις ευχές σας για το 2020.

Να μην υπάρχει βία στα γήπεδα και όλοι οι αθλητές και οι οικογένειές τους να έχουν υγεία. Το πιο σημαντικό είναι να υπάρχει για όλο τον κόσμο ειρήνη, υγεία και ευτυχία.

Κύριε Παπαδόπουλε σας ευχαριστούμε πολύ. Καλές επιτυχίες.

Κι εγώ σας ευχαριστώ.