Αρχική Σελίδα / Πολιτισμός / ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Τα σχίσματα και οι διαιρέσεις!
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Τα σχίσματα και οι διαιρέσεις!

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Τα σχίσματα και οι διαιρέσεις!

1 Αστέρι2 Αστέρια3 Αστέρια4 Αστέρια5 Αστέρια (Χωρίς αξιολογήσεις)
Παρακαλώ περιμένετε ...

Τα λόγια που μας αναφέρει το Αποστολικόανάγνωσμα είναι παρμένα από την πρώτη επιστολή που έγραψε ο θεόπνευστος Απ. Παύλος προς τους χριστιανούς της Κορίνθου. Ο Απ. Παύλος ήταν ο ιδρυτής της εκκλησίας της Κορίνθου και ως φιλόστοργος πατέρας δεν έπαυσε να ενδιαφέρεται για την ειρήνη και την πρόοδο των χριστιανών και όταν ακόμα ήταν μακριά απ’ την Κόρινθο. Είχε πληροφορηθεί ο Απ. Παύλος πως οι χριστιανοί της Κορίνθου είχαν διαιρεθεί σε διάφορες παρατάξεις και άλλοι είχαν σαν αρχηγό τους τον ίδιο τον Παύλο, άλλοι είχαν τον Πέτρο ή τον Απολλώ και άλλους. Και ο Απ. Παύλος λυπήθηκε γι’ αυτό τον ξεπεσμό τους και τους είπε: «Αδελφοί μου, μη σχίσματα, μη διαιρέσεις μεταξύ σας».

Τα λόγια αυτά του Απ. Παύλου πρέπει να ακούσει  όλος ο κόσμος και ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες. Γιατί όσο ευχάριστο είναι μία κοινωνία να είναι ενωμένη και τα μέλη της να αισθάνονται σαν μία οικογένεια, αντίθετα τόσο θλιβερό είναι να υπάρχουν διαιρέσεις, διχόνοιες και παρατάξεις και ο ένας να πολεμάει τον άλλο.

Στις διαιρέσεις εμείς οι Έλληνες είμαστε πολύ επιρρεπείς απ’ τους αρχαίους χρόνους. Διαβάζοντας τον Όμηρο, θα δούμε τους προγόνους μας διαιρεμένους. Αλλά και αργότερα αν θυμηθούμε την ιστορία, υπήρχε σύγκρουση σφοδρή μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών. Αλλά και στα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου όπου μετά το θάνατό του, το μεγάλο κράτος που δημιούργησε διασπάστηκε σε τέσσερα μέρη, εξαιτίας του εμφύλιου μεταξύ των στρατηγών του.

Αλλά και στα νεότερα χρόνια, το 1821, μετά την επανάσταση αφού αρχίσαμε και διώχναμε τους Τούρκους, κινδυνεύσαμε πάλι να σκλαβωθούμε εξαιτίας του εμφυλίου που είχε αρχίσει μεταξύ των οπλαρχηγών. Και στον περασμένο όμως αιώνα πριν 100 χρόνια περίπου ενώ είχαν τα ελληνικά στρατεύματά μας φτάσει έξω από την Κωνσταντινούπολη και θα την παίρναμε, η φοβερή διαίρεση που ξέσπασε ήταν η κυριότερη αιτία της μικρασιατικής καταστροφής. Και τέλος μετά τον πόλεμο του ’40 ενώ διώξαμε τους Γερμανούς, η φρικτή διαίρεση που εμφανίστηκε αμαύρωσε τη δόξα της Πίνδου και του νικηφόρου αγώνα μας κατά των κατακτητών. Και ομιλούμε για τον αντάρτικο πόλεμο και τον εμφύλιο που ξέσπασε μεταξύ μας.

Κάποιος ξένος ιστορικός που διάβασε όλη την Ελληνική ιστορία είπε πως αν οι Έλληνες δεν είχαν τις διαιρέσεις που είχαν, θα ήταν το ενδοξότερο και δυνατότερο έθνος του κόσμου. Και παρ’ όλα αυτά δε φαίνεται να σωφρονισθήκαμε και ακόμη σε μια μικρή ενορία υπάρχουν διχόνοιες και μαλώματα. Και γιατί; Ανεπίτρεπτα πράγματα. Σ’ εμάς, λοιπόν, τους σημερινούς Έλληνες, ο Απ. Παύλος πρέπει να φωνάξει. «Έλληνες μη σχίσματα, μη διαιρέσεις!».

Αλλά αν η φωνή του Απ. Παύλου δεν εισακούεται από τους Έλληνες που σκέπτονται με πολιτικά κριτήρια και δε μιλιούνται, ας εισακουσθεί και πρέπει να εισακουσθεί από τους χριστιανούς, που αρχηγό τους έχουν μόνο, μα μόνο, το Χριστό. Βέβαια υπάρχει και απ’ την άλλη πλευρά ο σατανάς, που μισεί την ενότητα και σαν σύνθημά του έχει το ‘’διαίρει και βασίλευε’’. Ενώ η Εκκλησία μας τους τρεις πρώτους αιώνας μετά την ίδρυσή της, από το Χριστό, διατηρούσε την ενότητα, παρ’ όλο τους διωγμούς απ’ τους ειδωλολάτρες, ένας ιερεύς και κήρυκας της Εκκλησίας, επηρεασμένος απ’ το σατανά, διαφώνησε με την επίσημη Εκκλησία και έσπειρε τη διχόνοια. Αυτός ήταν ο Άρειος. Υπάρχει μία σπάνια βυζαντινή εικόνα που έχει αγιογραφημένο το Χριστό με τον άρραφο χιτώνα του, όπου αυτός ο χιτώνας εμφανίζεται στην εικόνα σχισμένος. Αυτόν τον χιτώνα που οι σταυρωτές του, δεν τόλμησαν να σχίσουν. Ξέρετε ποιος έσχισε αυτό το χιτώνα, μετά από ερώτηση που απεύθυνε στο Χριστό κάποιος αυστηρός ασκητής, μετά από πολύ προσευχή και νηστεία; Η απάντηση του Χριστού ήταν «ο Άρειος». Φανατικότεροι αιρετικοί παρουσιάσθηκαν δυστυχώς αργότερα. Έγινε το μεγάλο σχίσμα όπου η Δυτική Εκκλησία, οι Λατίνοι δηλαδή αποσχίσθηκαν από την ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία και μετέπειτα, δημιουργήθηκαν τα παρακλάδια των Λατίνων, δηλαδή οι προτεστάντες και παρακλάδια αυτών που είναι οι μορμόνοι, οι πεντηκοστιανοί, οι ιεχωβάδες κ.ο.κ.

Γι’ αυτό ας προσέχουμε τα σχίσματα και τις διαιρέσεις.Ας είμαστε τοποθετημένοι μέσα στην Εκκλησία ως ενεργά μέλη και να μην απομακρυνόμαστε απ’ αυτή, διατηρώντας έτσι το σύνδεσμό μας με το Χριστό και τους λειτουργούς Του που είναι οι επίσκοποι και οι ιερείς, αλλά και μ’ όλους που εργάζονται στον αμπελώνα του Κυρίου. Να τους αγαπούμε και να τους ενισχύουμε στο έργο τους χωρίς να τους κατηγορούμε έστω και δίκαια. Μπορούμε και είναι δικαίωμά μας να επιλέξουμε τον πνευματικό μας ή ποιον ιεροκήρυκα θέλουμε ν’ ακούσουμε. Αλλά ποτέ να μην καταλήξουμε σε προσωπολατρία, όπως έκαναν οι χριστιανοί της Κορίνθου στα χρόνια του Απ. Παύλου. Γιατί όλοι μας στο όνομα του Χριστού βαπτισθήκαμε, με τη σταυρική θυσία του Κυρίου λυτρωθήκαμε και με τη συμμετοχή μας στο κοινό ποτήριο της ζωής, ενωνόμαστε με το Χριστό. Έτσι λοιπόν Αυτόν πρέπει να πιστεύουμε, Αυτόν να λατρεύουμε και απ’ Αυτόν να προσδοκούμε τη σωτηρία μας.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

Πρεσβ. Κωνσταντίνος Ντινούδης.